DOBRZE WIEDZIEĆ - LEPIEJ ZNAĆ

NINIEJSZE ROZPORZˇDZENIE OGRANICZONO DO (§ 1 p.1) WARUNKÓW I BEZPIECZEŃSTWA OSÓB PRZEBYWAJˇCYCH W GÓRACH

Rozporz±dzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 1997 r. w sprawie okre¶lenia warunków bezpieczeństwa osób przebywaj±cych w górach, pływaj±cych, k±pi±cych się i uprawiaj±cych sporty wodne (Dz. U. Nr 57, poz. 358)

Na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113 i Nr 137, poz. 639) zarz±dza się, co następuje:

Rozdział 1

Przepisy ogólne

§ 1. Rozporz±dzenie okre¶la:

1) warunki bezpieczeństwa osób przebywaj±cych w górach oraz obowi±zki osób prawnych i fizycznych prowadz±cych w górach działalno¶ć w zakresie kultury fizycznej,

2) warunki bezpieczeństwa osób pływaj±cych, k±pi±cych sic i uprawiaj±cych sporty wodne oraz obowi±zki osób prawnych i fizycznych prowadz±cych nad wod± działalno¶ć w tym zakresie.

Rozdział 2

Warunki bezpieczeństwa osób przebywaj±cych w górach

§ 2. 1. Rozporz±dzenie dotyczy terenów położonych na wysoko¶ci powyżej 600 m nad poziomem morza (n.p.m.), których rzeĽba terenu stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia osób na nich przebywaj±cych lub których zagospodarowanie rekreacyjno-sportowe kwalifikuje do uprawiania turystyki, rekreacji ruchowej i sportu w górach.

2. Rozporz±dzenie dotyczy również terenów leż±cych poni¿ej 600 m n.p.m., których rzeĽba stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia osób na nich przebywaj±cych lub których zagospodarowanie rekreacyjno-sportowe kwalifikuje do uprawiania turystyki, rekreacji ruchowej i sportu w górach.

3. Do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego upoważnione s± Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (GOPR) i Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR), każde w swoim zakresie, oraz inne organizacje ratownicze, które wykonuj± obowi±zki i uprawnienia GOPR za zgod± Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.

§ 3. Zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywaj±cych w górach przez osoby fizyczne i prawne, prowadz±ce w górach działalno¶ć w zakresie kultury fizycznej, polega na:

1. zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów oraz eksploatacji urz±dzeń i obiektów - zgodnie z warunkami bezpieczeństwa,

1. zapewnieniu w obiektach i na terenach, o których mowa w pkt 1, warunków do udzielania pomocy przedlekarskiej w nagłych wypadkach osobom potrzebuj±cym,

2. zapewnieniu w obiektach i na terenach, o których mowa w pkt 1, pomieszczeń dla GOPR lub TOPR, a także zapewnieniu ratownikom GOPR lub TOPR, w czasie pełnienia służby, korzystania poza kolejno¶ci± z kolei linowych lub wyci±gów narciarskich.

§ 4. Za stan i warunki bezpieczeństwa terenów i tras służ±cych uprawianiu sportów zimowych, znajduj±cych się przy kolejach linowych lub wyci±gach narciarskich, odpowiadaj± wła¶ciciele tych kolei i wyci±gów.

§ 5. W czasie prowadzenia działalno¶ci ratowniczej i zwi±zanego z ni± transportu lub działalno¶ci profilaktycznej GOPR współpracuje, a w miarę potrzeby może korzystać z pomocy, w szczególno¶ci:

1. publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

2. jednostek podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji,

3. administracji lasów państwowych oraz parków narodowych i krajobrazowych.

§ 6. 1. Szczegółowe warunki bezpieczeństwa tras i urz±dzeń przy uprawianiu w okresie zimowym sportów oraz rekreacji ruchowej w górach okre¶la zał±cznik nr 1 do rozporz±dzenia.

2. Zasady ostrzegania o niebezpieczeństwach i oznakowanie szlaków i tras górskich okre¶la zał±cznik nr 2 do rozporz±dzenia.

3. Szczegółowe zasady organizowania wycieczek oraz zbiorowych imprez turystycznych i sportowych w górach okre¶la zał±cznik nr 3 do rozporz±dzenia.

Rozdział 4

Przepis końcowy

§ 19. Rozporz±dzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zał±czniki do rozporz±dzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 1997 r. (poz. 358)

Zał±cznik nr 1

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI BEZPIECZEŃSTWA TRAS I URZˇDZEŃ SŁUŻˇCYCH UPRAWIANIU W OKRESIE ZIMOWYM SPORTÓW ORAZ REKREACJI RUCHOWEJ W GÓRACH

I. Urz±dzenia sportowe wyczynowe

§ 1. Przez urz±dzenia sportowe wyczynowe należy rozumieć:

1. trasy narciarskie zjazdowe wyczynowe,

2. trasy slalomowe,

3. trasy narciarskie biegowe wyczynowe,

4. skocznie narciarskie,

5. urz±dzenia biathlonowe,

6. urz±dzenia do snowboardingu,

7. trasy dla skibobów,

8. tory saneczkowe.

§ 2. W razie udostępnienia tras narciarskich zjazdowych wyczynowych do użytku publicznego, musz± być one oznakowane, tak jak narciarskie trasy zjazdowe popularne.

II. Urz±dzenia służ±ce rekreacji ruchowej

§ 3. 1. Przez urz±dzenia służ±ce rekreacji ruchowej należy rozumieć:

1. narciarskie trasy zjazdowe popularne,

2. nartostrady,

3. narciarskie pólka ćwiczebne,

4. narciarskie trasy biegowe i ¶ladowe popularne,

5. tory saneczkowe popularne.

2. Narciarskie trasy zjazdowe, biegowe i ¶ladowe s± w okresie zimowym szlakami udostępnionymi do użytku publicznego.

§ 4. 1. Narciarskie trasy zjazdowe popularne musz± być oznakowane w zależno¶ci od stopnia trudno¶ci.

2. Z uwagi na nachylenie trasy w profilu podłużnym wprowadza się następuj±ce stopnie trudno¶ci:

Stopień trudno¶ci	Oznakowanie kolorem	Trasy ¶rednie - maksymalne	Nachylenie w profilu podłużnym - ¶rednie
A - bardzo łatwe	zielony	do 15% (9 st.)	21% (12 st.)
B - łatwe	niebieski	17-21% (10-12 st.)	30% (17 st.)
C - trudne	czerwony	21-29% (12-16 st.)	40% (22 st.)
D - bardzo trudne	czarny	ponad 29% (16 st.)	53% (28 st.)

3. Przy ocenie stopnia trudno¶ci trasy bierze się pod uwagę ponadto ukształtowanie terenu, zalesienie, zabudowania oraz inne obiekty znajduj±ce sic w bezpo¶redniej blisko¶ci trasy. Ostateczny stopień trudno¶ci trasy ustala GOPR lub TOPR.

4. Urz±dzenie transportu górskiego, z którego korzystaj± narciarze, mo¿e być eksploatowane w okresie zimowym, jeżeli jest z ni± zwi±zana co najmniej jedna narciarska trasa zjazdowa o stopniu trudno¶ci A lub B o minimalnej szeroko¶ci 30 m, zapewniaj±ca równocze¶nie istnienie wolnej przestrzeni do zjazdu w wymiarze 100 m2 na osobę przy szczytowej zdolno¶ci przewozowej urz±dzenia w ci±gu 1 godz. (bezpieczne obci±żenie trasy).

5. Narciarska trasa zjazdowa nie może przecinać osi wyci±gu podporowego lub zaczepowego, a w miarę możliwo¶ci nie powinna przechodzić pod kolej± linow±. Trasa nie może prowadzić ani też krzyżować się z drogami publicznymi oraz drogami i szlakami turystycznymi dla turystyki pieszej i narciarskiej.

6. Wła¶ciciele kolei linowych lub wyci±gów narciarskich s± obowi±zani zapewnić bezpieczne i bezkolizyjne doj¶cie pieszych do dolnej stacji oraz zjazd z tras i dolnego peronu do drogi, parkingu lub przystanku autobusowego.

7. W razie prowadzenia trasy przez miejsca potencjalnie zagrożone lawinami, stoki ponad tras± musz± być skutecznie zabezpieczone przed ich zej¶ciem. W ten sam sposób musz± być zabezpieczone drogi przeznaczone do ruchu pieszego w okresie zimowym.

§ 5. Nartostrady stanowi± specjalny rodzaj turystycznych szlaków narciarskich, zbudowanych w celu rozładowania dużej koncentracji ruchu; s± one jednokierunkowe i przeznaczone wył±cznie do zjazdu. Do przebiegu nartostrad, ich oznakowania oraz warunków bezpieczeństwa na nartostradach stosuje się zasady okre¶lone w § 4 dla popularnych tras narciarskich, z wyj±tkiem wymagań dotycz±cych szeroko¶ci.

§ 6. 1. Narciarskie pólka ćwiczebne, jako tereny przeznaczone do szkolenia narciarskiego i rekreacji ruchowej, powinny odpowiadać następuj±cym wymaganiom:

1. usytuowanie ich nie może kolidować z trasami zjazdowymi, nartostradami oraz innymi drogami i szlakami,

2. pólko ćwiczebne powinno być oznaczone tablic± informacyjn±.

2. Za oznaczenie, przygotowanie i utrzymanie pólka w stanie nie zagrażaj±cym bezpieczeństwu osób ćwicz±cych jest odpowiedzialna osoba prowadz±ca szkolenie narciarskie lub rekreację ruchow±.

§ 7. Do tras narciarskich biegowych i ¶ladowych popularnych oraz torów saneczkowych popularnych stosuje się zasady użytkowania oraz zachowania warunków bezpieczeństwa, okre¶lone w § 6.

§ 8. 1. Tereny służ±ce rekreacji zimowej w formie narciarstwa dziel± się na:

1. zorganizowany teren narciarski (zamknięty) oraz

2. nie zorganizowany teren narciarski (otwarty).

2. Przez zorganizowany teren narciarski należy rozumieć narciarskie trasy zjazdowe, których punkt wyj¶cia może być osi±gnięty za pomoc± kolei linowej lub wyci±gu narciarskiego.

3. Wła¶ciciel kompleksu urz±dzeń wymienionych w ust. 2 musi:

1. ustanowić regulamin porz±dkowy obowi±zuj±cy na wyznaczonym terenie, obejmuj±cy co najmniej zasady korzystania z kolei linowych lub wyci±gów narciarskich oraz czas ich pracy (ruchu), jak również ¶cisłe okre¶lenie granic narciarskich tras zjazdowych,

2. ustanowić zasady korzystania z narciarskich tras zjazdowych, które powinny być codziennie przed rozpoczęciem przewozu narciarzy skontrolowane, po zakończeniu ruchu patrolowane, a ich pokrywa ¶niegowa wyrównana,

3. zapewnić udzielenie narciarzom pierwszej pomocy w nieszczę¶liwych wypadkach i zachorowaniach.

4. Trasy, na których nie stwierdzono naruszenia wymogów bezpieczeństwa okre¶lonych w § 6, mog± być uznane za "otwarte", trasy za¶, które nie spełniaj± tych wymogów, powinny być uznane za "zamknięte", a fakt ten podany do wiadomo¶ci publicznej.

§ 9. 1. Użytkowników narciarskich tras zjazdowych popularnych i wyczynowych obowi±zuj± zasady regulacji ruchu narciarskiego, zgodne z regułami Międzynarodowej Federacji Narciarstwa (FIS) i przyjęte przez Polski Zwi±zek Narciarski, GOPR i TOPR oraz Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, w formie kodeksu narciarskiego.

2. Zasady regulacji ruchu narciarskiego, o których mowa w ust. 1, nie dotycz± imprez, treningów i zawodów sportowych, nie odnosz± się też do indywidualnych narciarzy, uprawiaj±cych rekreację ruchow± w terenach otwartych.

Zał±cznik nr 2

ZASADY OSTRZEGANIA O NIEBEZPIECZEŃSTWACH I OZNAKOWANIE SZLAKÓW I TRAS GÓRSKICH

I. Szlaki turystyczne letnie

§ 1. 1. Oznakowanie szlaku turystycznego dokonywane jest przez umieszczenie w widocznych punktach terenowych znaków prostok±tnych trójkolorowych: kolor biały, dowolny kolor z wyj±tkiem białego, kolor biały, malowane farb± olejn±, o wymiarach 15 x 10 cm (rys. 1.).

2. Znaki w terenie powinny być umieszczone w taki sposób, aby była zachowana widoczno¶ć kolejnego znaku do przodu i do tyłu, nie rzadziej jednak niż co 50 m.

3. Na pocz±tku i na końcu szlaku turystycznego umieszcza się widoczny drogowskaz, na którym powinien być zaznaczony kolor szlaku i czas przej¶cia.

II. Tereny uprawiania turystyki i sportów zimowych

§ 2. 1. Na szlakach turystycznych, na których turystyka i sporty zimowe, obowi±zuj± znaki letnie oraz umieszczone okresowo znaki zimowe.

2. Obowi±zek umieszczenia i konserwowania znaków spoczywa na wła¶cicielach terenów lub osobach fizycznych i prawnych prowadz±cych na nich działalno¶ć z zakresu kultury fizycznej i turystyki.

3. Na szlakach i trasach, na których uprawiane s± turystyka i sporty zimowe, obowi±zuj± znaki: zakazu, ostrzegawcze oraz informacyjne.

A. Znaki zakazu

A-1. Zakaz skręcania (jazda wył±cznie na wprost)
A-2. Zakaz jazdy na sankach i chodzenia pieszo
A-3. Zakaz chodzenia pieszo
A-4. Zakaz jazdy na sankach
A-5. Zakaz jazdy na skibobach
Tablice znaków zakazu s± trójkolorowe (czerwony, czarny, biały) o wymiarach 500 mm (¶rednica zewnętrzna) i 350 mm (¶rednica wewnętrzna).

B. Znaki ostrzegawcze

B-1. Zwężenie na trasie
B-2. Skrzyżowanie
B-3. Zakręty
B-4. Przygotowanie trasy maszynami do ubijania ¶niegu
B-5. Niebezpieczeństwo wypadnięcia z trasy lub spadnięcia
B-6. Inne niebezpieczeństwo
B-7. Teren zagrożony lawinami
B-8 i B-9. Bezpo¶rednie zagrożenie lawinami, dalsze przej¶cie lub przejazd zagraża życiu i zdrowiu.
Znaki ostrzegawcze trójk±tne s± trójkolorowe (czarny, żółty, czerwony) o wymiarach 350 x 500 mm. Pozostałe znaki ostrzegawcze niewymiarowe s± dużych rozmiarów, dla zachowania widoczno¶ci z większej odległo¶ci.

C. Znaki informacyjne

C-1 i C-2. Oznaczenie miejsca, gdzie umieszczony jest telefon zwyczajny lub bezpo¶rednie poł±czenie z pogotowiem ratunkowym
C-3. Punkt sanitarny (pierwsza pomoc)
C-4. Punkt transportu poszkodowanych

III. Niebezpieczeństwo lawin

§ 3. 1. Stopień zagrożenia lawinowego ustala GOPR, współdziałaj±cy w tym zakresie z Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej.

2. Ustalenia, o których mowa w ust. 1, GOPR przekazuje niezwłocznie do wła¶ciwych organów administracji samorz±dowej, które ogłaszaj± komunikaty o stopniu zagrożenia lawinowego w ¶rodkach masowego przekazu o zasięgu ogólnopolskim i lokalnym. W komunikacie o stopniu zagrożenia lawinowego podaje się, jakie zostały wprowadzone ograniczenia lub zakazy w poruszaniu się ludzi i funkcjonowaniu urz±dzeń na danym obszarze. Ogłaszany stopień zagrożenia lawinowego może być zmieniony tylko kolejnym komunikatem wydanym przez ten sam organ.

§ 4. Dla stworzenia wła¶ciwego systemu ostrzegawczego wprowadza się następuj±ce stopnie zagrożeń lawinowych:

Stopnie zagrożenia lawinowego

Stopień zagrożenia	Stabilno¶ć pokrywy ¶niegowej	Prawdopodobieństwo wyzwolenia (zej¶cia) lawiny	Zalecenia dla ruchu osób
1 mały (nieznaczny)	pokrywa ¶niegowa jest na ogół utrwalona i stabilna (zwi±zana)	wyzwolenie lawiny jest możliwe na bardzo niewielu skrajnie stromych stokach, tylko przy dodatkowym dużym obci±żeniu***	na ogół bezpieczne warunki dla wędrówek
2 umiarkowany	pokrywa ¶niegowa jest tylko na niektórych* bardziej stromych stokach umiarkowanie stabilna, na ogół jednak wystarczaj±co utrwalona	wyzwolenie lawiny możliwe przede wszystkim na okre¶lonych** bardziej stromych stokach, tylko przy dodatkowym dużym obci±żeniu***; nie należy się spodziewać samorzutnego schodzenia większych lawin	korzystne warunki dla wędrówek pod warunkiem uwzględnienia lokalnych rejonów** zagrożeń
3 znaczny	na wielu* stromych stokach pokrywa ¶niegowa jest utrwalona tylko umiarkowanie lub słabo	wyzwolenie lawiny jest prawdopodobne już przy małym obci±żeniu dodatkowym*** przede wszystkim na okre¶lonych** stromych stokach; od przypadku do przypadku możliwe jest samorzutne schodzenie ¶rednich b±dĽ także pojedynczych dużych lawin	poruszanie się wymaga do¶wiadczeń rejonami** zagrożeń
4 duży	pokrywa ¶niegowa jest słabo utrwalona na większo¶ci* stromych stoków	wyzwolenie lawin jest prawdopodobne już przy małym obci±żeniu dodatkowym*** na większo¶ci* stromych stoków od przypadku do przypadku możliwe jest samorzutne schodzenie wielu ¶rednich rozmiarów lawin, niejednokrotnie również dużych lawin	poruszanie się wymaga dużej zdolno¶ci do lawinoznawczej oceny sytuacji; obszar możliwo¶ci poruszania się ulega bardzo znacznemu ograniczeniu
5 bardzo duży	pokrywa ¶niegowa jest na rozległym obszarze słabo utrwalona i w znacznym stopniu chwiejna	należy spodziewać się samorzutnego schodzenia wielu dużych lawin, także na terenach o umiarkowanej stromiĽnie	poruszanie się jest na ogół niemożliwe

Znaczenie odno¶ników:
* Bliższe dane zawiera raport (komunikat) lawinowy (np. wysoko¶ci bezwzględne, wystawa stoków, formy terenu).
** Wskazania w aktualnym raporcie (komunikacie) lawinowym.
*** Obci±żenie dodatkowe:
- duże, np. grupa narciarzy poruszaj±ca się bez zachowania między nimi odstępów,
- małe, np. samotny narciarz lub piechur.

 

Zał±cznik nr 3

SZCZEGÓŁOWE ZASADY ORGANIZOWANIA WYCIECZEK ORAZ ZBIOROWYCH IMPREZ TURYSTYCZNYCH I SPORTOWYCH W GÓRACH

§ 1. Organizatorzy imprez turystycznych maj± obowi±zek opracowania regulaminu imprezy, w którym okre¶l± m.in. warunki zapewniaj±ce bezpieczeństwo jej uczestników. Organizator powinien zapoznać uczestników z regulaminem przed imprez±.

§ 2. 1. Imprezy sportowe o charakterze masowym lub wyczynowym s± organizowane na podstawie regulaminów wła¶ciwych polskich zwi±zków sportowych.

2. Regulamin powinien uwzględniać specyfikę obszaru, w którym odbywa się impreza, oraz ustalić zasady udzielania pomocy w razie wypadku.

3. Miejsce imprez, o których mowa w ust. 1, oraz treningów należy wybrać tak, aby nie było niebezpieczeństwa kolizji zawodników z osobami nie bior±cymi udziału w imprezie.

4. Wybrany odcinek trasy, szlaku albo stok, na którym odbywaj± się zawody lub zorganizowany trening, powinien być wyraĽnie oznakowany.

5. Bezpo¶rednio po zakończeniu zawodów lub treningów zorganizowanych na uczęszczanych trasach, szlakach i stokach organizator tych imprez ma obowi±zek doprowadzenia terenu do stanu bezpiecznej używalno¶ci przez turystów i sportowców nie zorganizowanych.

§ 3. 1. Wycieczki piesze lub narciarskie na terenach górskich, leż±cych na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody oraz leż±cych powyżej 1000 m n.p.m., mog± prowadzić tylko górscy przewodnicy turystyczni.

2. Treningi w terenach górskich, poza trasami narciarskimi i turystycznymi, powinny odbywać się z udziałem górskiego przewodnika turystycznego.

§ 4. Organizatorów imprez turystycznych i sportowych dla młodzieży szkolnej obowi±zuj± także przepisy wydane przez Ministra Edukacji Narodowej.

§ 5. 1. Na terenach objętych bezpo¶redni± działalno¶ci± GOPR lub TOPR wszystkie imprezy turystyczne i sportowe powinny być zgłoszone do GOPR lub TOPR co najmniej na 14 dni przed terminem rozpoczęcia imprezy.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następuj±ce dane:

1. okre¶lenie organizatora imprezy,

2. termin i czas trwania,

3. miejsce imprezy,

4. przewidywan± liczbę uczestników.

§ 6. 1. Imprezy, o których mowa w § 5, s± zabezpieczane przez GOPR lub TOPR.

2. Zakres i sposób zabezpieczenia zgłoszonych imprez ustala GOPR lub TOPR w uzgodnieniu z organizatorem imprezy.